شاعر: آرزو پناهی

گاهی چنان در تو فرو می روم

یادم میرود دستهایت را

هرگز نگرفته ام

آنچه عادتمان داده

  گاهی

شبیه به طنابی می شود

گلویمان گاهی

  زبانت را نمی فهمم

ماندن یا رفتنم 

هنوز در ابهام دست و پا میزند

فقط میدانم هنوز

این سینه برای نشانه ای از تو

 سپر خواهدشد

بغض های  بی هنگام

هنوز هم برایم عادت است

هرگز مانند من کسی

، در رگهایش

تو را  حس نخواهد کرد

من هنوز به شیوه ی دیروز

با کلامت آب می شوم

با تو ورق می خورم

باتو دود می شوم

و همچنان رد ریمل آب شده ام

گونه ام را سیاه خواهد کرد

به شیوه ی شاعرانه ات

.......بفهم !

تو همیشه زنده خواهی بود

برای من ساده