این روزها مثل بچه های بازیگوش شده ام که کتاب و مدرسه را رها می کنند و در پی بازیگوشی می روند!.
اصلا دلم به کار نمی رود، شاید باعث، اتفاقهای جور واجوری باشد که پی در پی رخ می دهند. یک نفر در زندگی ات پیدا می شود، یک نفر گم می شود و در این آمد و شد ها دلت سر به هوا می شود و جلو دارش نمی شوی.
این جور پوست انداختن هم بد نیست! گاهی لازم می شود بچگی کنی، تا پیری فراموشت بشود.
این قطعه از فروغ فرخزاد را دوست دارم که می گوید:
آری آغاز دوست داشتن است
گر چه پایان راه نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست.