سلام ، بعد از مدتها در ایمیلم پیامی دیدم و آمدم ببینم چه خبر؟

راستش دلم گرفت! عکس دوستان را که دیدم، اسمهاشون رو که دیدم یاد شعر معروفی افتادم که می گفت:

چنان قحط سالی شد اندر دمشق

که یاران فراموش کردند عشق.

واقعیت این است که نمی تونم بگم وقت نداشتم، یا دوست نداشتم بیام و به سایت سر بزنم نه ، هیچکدوم از اینها نبود، یک جورایی حس می کنم مثل همان کلاف سر در گم دور خودمون می چرخیم و مانند گربه با آن ور می ریم و بازهم سعی بیهوده می کنیم اما به نتیجه ای نمی رسیم...

دلم برای همه دوستان تنگ شده بخصوص برای چند تایی که ارادتی خاص داشتیم.