ای یادگار محمد رسول الله (ص)، صبوری کن نیا! هوی مساعد نیست، اگر بیایی، مجبور می شوی نفرینمان بکنی!.
روزگاری شده که، سرداران به حکومت فریفته می شوند!. دل مشغولی ها فراوان شده، هرکس به کاری مشغول است. نفس اماره سوار بر مرکب است، نمی گذارد.
دلبستگی های فانی، پیشی گرفته بردنیای باقی. حق دیگران به حیله داده نمی شود! خوشی های دوران، بقدری زیاد شده، فریفته می کند انسان را...!.
در گفتار کم فروشی، اما گران فروشی می شود. وقتی که باید از حقی دفاع شود، سکوت می کنند!. هنگامی که باید سکوت شود، زر ناب به مس بدل می کنند.
کم داریم خردمندانی که، شیفتۀ قدرت نشده باشند. تا مجبور نشده ای نفرین مان کنی! صبوری کن نیا...

                                                                           عابد ساوجی