از دنیا توقع بیجایی داریم. می خواهیم معجزه ای بکند و دگرگون مان سازد بدون آنکه گردی بر شانه های مان نشسته باشد!.

بدون وقفه، فرصت ها را می کُشیم بدون آنکه به انهدام فکر کنیم. انهدام زمانی رخ می دهد که سقوط آغاز شده باشد. فرقی نمی کند از طبقه چندم باشد، مهم هنگام سقوط است که تصمیم بگیریم برگردیم یا تا انتهای سراشیبی پیش برویم.

گاهی به خطر کردنش می ارزد. در همین لحظه هاست که افراد قهرمان می شوند. شهدا، لحظه ها را در آغوش می گیرند تا دقایق معتبر شوند. همۀ قصه ها پایانی دارند، این بازیگران هستند که پایان قصه را متفاوت می کنند.