برخلاف دیگران که دیوانگی خود را انکارمیکنند، به صراحت اعلام میکنم دیوانه ام!. دلایل به اندازه کافی برای ادعایم دارم.
در جوانی عاشق دختری شدم، پنج سال با او و لحظه های خاطرات او زندگی کردم.
بر خلاف خواسته برادر متعصب وغیورش که به خون من تشنه بود، به شدت رنج کشید و به پای من ماند و سوخت. دیوانگی کردم به بهانه ای واهی از خودم راندم، همۀ این سالها با یادش و خاطراتش سوختم.
خودم را می شناسم. روحی لطیف و حساس دارم، با اینحال دیوانگی کردم شغلی را انتخاب کردم که، با روحم سازگار نبود، سوختم، رنج کشیدم، اجازه دادم عمرم را تباه کند. درحالیکه می توانستم شغل دیگری انتخاب کنم...
... سیزدهمین دیوانگی ام این بود که، چند سال از بهترین دوران عمرم در نبرد با اوهام گذشت، باز در جستجوی نبردی اوهام انگیز بودم...
شک ندارم دیوانه ام.تعجب میکنم چرا دستگیرم نمیکنند تحویل دیوانه خانه ام بدهند...؟